İçimin İnsanları


İçimde bir dolu insan var

Durmadan konuşurlar

Yetişmem mümkün değil seslerine

Yuva yapmışlar orada, dağılmıyorlar

Bir tanesi maceraperest

Kaçıp göçmek istiyor sürekli

Sevmiyor aidiyeti

Sırtında bir çanta, geziyor ülkeleri

Korkağın teki diğeri

Kabuğundan çıkamıyor bir türlü

Evde oturmak, yemekler yapmak

Masalar kurmak tek derdi

Bir tanesi düşünceli

Seviyor sorguyu suali

Attığı her adım bir yük ona

Seriyor ortaya şapkasındakileri

Sıkılgan bir diğer insan

Kaçıp uzaklaşıveriyor kalabalıktan

Yalnızbaşına kalmak korkutmuyor onu

Gönlünü oyalamak acıtmıyor derinden

İçimde bir insan var daima seven

Yaşadığı müddetçe her canlıyı yeniden

Yılmıyor, üzülmüyor terk edilmekten

Seviyor, seviyor.. Ölüyor sevmekten

İçimde var biri, yazıyor sürekli

Aklına estikçe, yüreğine dert bindikçe

Yorgun düşüyor cümleler

Anlattıkça hissettiğini

İçimde biri var, anaç dili

Öylesine yardımsever öylesine içli

Bilmez kimse neye üzülüp incindiğini

Görmesi yeter yalınayak çocuğun birini

İçimde bin yıllık acı var

Ağrıyor, yakıyor bedenimi

Tam toparlanıyorum derken

Delip geçiyor incindiği yerden

İçimde bir dolu insan var

Öyle zor ki kontrol etmesi seslerini

Biri susmadan söyleniyor diğeri

Bu çokbaşlılık hayra alamet değil

Bilmiyorum ne vakit yer bitirir beni..

gülşahkeklik@gazetecin.com

YAZIYI PAYLAŞ!

İlk Yorum Yazan Sen Ol!

YAZARIN SON 5 YAZISI
31Ara

Araf

19Ara

Gönlün açlık denizi!

03Ara

Küçük Bir Çocuk!

03Ara
03Ara

Seni Sevmek